Informatie

Op deze pagina tref je algemene informatie aan over Isla Margarita.

Economie

De meerderheid van de bevolking op de eilanden leefde eeuwenlang van de visvangst, en ook nu zijn er nog veel families die volledig afhankelijk zijn van de visserij. Aan de parelhandel kwam al in de 16de eeuw een einde. Op dit moment is Isla Margarita in het Caribisch gebied een vakantiebestemming in opkomst. De prijzen liggen er over het algemeen nog laag, en dat trok aanvankelijk veel Amerikaanse en Canadese toeristen, vaak om te overwinteren. De laatste decennia komen er ook steeds meer Europese toeristen naar het zonovergoten eiland, in 2000 circa 20.000 Nederlanders. Verder komen er veel toeristen uit Spanje, Engeland en Duitsland. Isla Margarita heeft sinds 1975 binnen Venezuela een belastingvrije status gekregen om de economie te stimuleren, en veel Venezolanen maken hier gebruik van. Ze kopen vooral geïmporteerde kleding, elektrische huishoudapparaten en geluidsapparatuur. Met name Porlamar lijkt wel één groot winkelcentrum en hier zijn ook de meeste hotels en restaurants te vinden. Porlamar is dan ook de economische spil van het eiland. Net buiten de stad Pampatar en op het eiland Coche liggen zoutvlaktes of ‘salinas’, die nog steeds geëxploiteerd worden. De Laguna De Las Marites is een lagune met mangrovebossen en tevens een oesterwingebied.

Oost-Isla Margarita is bij uitstek de streek voor traditionele ambachten en kunstnijverheid, een andere pijler van de economie. Het bekende centrum voor traditionele ambachten is Taller de Artesanía As ícon los Manos Tierra, Agua y Fuego. Dorpen met specifieke producten zijn El Cercado (keramiek), Los Millanes (handgerolde sigaren), Tacarigua (gevlochten hangmatten of ‘chinchorros’), Pedrogonzález (handgeweven tassen of ‘mapires’) en Atamo (‘mara’-manden). Het wegennet van Isla Margarita is in goede staat. Het internationale vliegveld Del Caribe van Isla Margarita ligt in het zuiden van het eiland. Vanaf Isla Margarita bestaan er veerverbindingen met Cumaná en Puerto La Cruz op het vasteland van Venezuela. Op Isla Margarita zelf zorgen minibusjes of ‘por puestos’ en gemeenschappelijke taxi’s of ‘collectivos’ voor het vervoer.

Bevolking

Isla Margarita heeft ongeveer 285.000 inwoners. Naast de eigenlijke bewoners is er sinds de opkomst van het toerisme een toevloed van Venezolanen geweest. Ook Colombianen en ‘Turkos’, mensen uit het Middellandse-Zeegebied, profiteerden van de bloei van het toerisme. De plaatselijke bevolking, de Magariteños, waren oorspronkelijk vissers. Naast Amerikaanse en Canadese toeristen, komen er ook steeds meer Europese toeristen naar de eilandengroep. In 2000 bezochten circa 25.000 Nederlandse toeristen Isla Margarita.

Fauna

Laguna La Restinga is een gebied waar pelikanen, flamingo’s, lepelaars, meeuwen, pelikanen, aalscholvers, haviken, witte ibissen, de imposante fregatvogels, en de grote zilverreiger voorkomen. Op expeditie naar Isla Coche kan op zwaardvis, barracuda’s of ‘picuas’, oesters en langoustines gevist worden. De aanwezigheid van de mandarijnaap op het eiland is nog steeds een raadsel. Op het schiereiland Macanao is de prachtig gekleurde Margarita-parkiet te zien, evenals de bruinhals en de blauwgekroonde parkiet, die met uitsterven bedreigd wordt. Verder leven hier de kardinaalvogels, troepialen, drie soorten arenden, caracara’s, kleine valkensoorten, uilen, bonte spechten, verschillende soorten ganzen en duiven, en de ‘porporo’, een tropische spotvogel. In totaal zijn er op Macanao circa 147 vogelsoorten geteld. Isla Margarita bezit twee nationale parken en drie natuurmonumenten.

Geografie

Isla Margarita is een onderdeel van de Venezolaanse deelstaat Nueva Esparta en ligt op dezelfde hoogte als Aruba, Bonaire en Curaçao in de Caribische Zee. De deelstaat bestaat uit de eilanden Isla Margarita, Coche en Cubagua. Op 16 kilometer van de noordoostkust liggen de Los Frailes, een groep van acht eilandjes. Isla Margarita ligt op circa 38 kilometer van het vasteland van Venezuela en is het grootste van de drie eilanden met een oppervlakte van circa 1071 km2, en daarmee iets groter dan Curaçao. De langste afstand van noord naar zuid bedraagt 33 kilometer en van oost naar west 67 kilometer.

Het eiland bestaat uit twee schiereilanden die met elkaar verbonden zijn door de 23 kilometer lange landengte van mangroven, Laguna de la Restinga. Het hoofdschiereiland is het eigenlijke Isla Margarita, met het bergmassief Cerro el Copey met als hoogste top de San Juan met 930 meter. In het centrum van het andere schiereiland, Peninsula de Macanao, liggen de andere bergen van de archipel, waaronder de Cerro Macanao met 750 meter. Het natuurmonument Cerros Matasiete-Guayamuri bestaat uit twee bergen, de Guayamuri (480 m) en de Matasiete (680 m). Het noordelijke punt van het eiland loopt steil af in zee.

In het oostelijke deel zijn de vele stranden te vinden. De circa 40 stranden kunnen onderverdeeld worden in zand- en rotsstranden. De noordoostelijke stranden hebben een sterke branding door de noordwest-passaatwinden. Van de stranden die in de luwte van de winden liggen, zijn Playa El Agua, Parguito en Guacuco de bekendste. Het zuidelijk gelegen El Yaque is sinds enkele jaren veranderd in een drukbezochte plaats voor surfers, en wordt beschouwd als behorende tot de top-tien van beste surfplaatsen ter wereld.

De windsurfers worden aangetrokken door de hier waaiende noordoostpassaat, die vrijwel altijd blaast met een snelheid van 30 kilometer per uur. Doordat de zee in dat gebied tot 300 meter heupdiep is, is het een ideale plaats voor beginnende surfers. Playa La Restinga is een strand op een 23 kilometer lang barrièrerif, dat de lagune scheidt van de baai van La Guardia. Aan de noordwestkust bij het strand Playa Puerto Cruz ligt het enige duin van het eiland. Op Isla Margarita stromen verschillende riviertjes die het hele jaar door water hebben. Een daarvan is de Río Asunción, die langs de hoofdstad La Asunción stroomt.

Isla de Coche

Het eiland Coche is 11 kilometer lang, 6 kilometer breed, en ligt 60 meter boven de zeespiegel. Er leven op dit moment circa 5000 mensen, die voornamelijk leven van de visvangst en de zoutmijnen.

Isla de Cubagua

Het eiland Cubagua is 9 kilometer lang en zeer smal. Het ligt 15 kilometer ten westen van Coche en wordt nauwelijks bewoond of bezocht.

Godsdienst

Volgens de grondwet is er in Venezuela vrijheid van godsdienst. Ongeveer 95% van de Venezolaanse bevolking is rooms-katholiek. Ondanks dit hoge percentage gaat er maar een klein percentage van de Venezolanen geregeld naar de kerk. Er zijn zeven aartsbisdommen, negentien bisdommen en vier apostolische vicariaten. Vroeger was de politieke macht van de Venezolaanse katholieke kerk in vergelijking met zusterkerken in andere Zuid-Amerikaanse landen van geringe betekenis. Op lokaal en nationaal niveau wordt de stem van de katholieke kerk tegenwoordig steeds belangrijker. Ongeveer twee procent van de bevolking is protestant. Vooral de leden van pinkstergemeenten en zevendedagsadventisten hangen deze geloofsstroming aan. Verder zijn er ongeveer 15.000 joden en wat moslims. De verering van lokale heiligen is opvallend. Een deel van de oorspronkelijke geïsoleerd levende indianenbevolking hangt nog steeds natuurreligies aan. Een bijzondere sekte is die van de vrouwelijke godheid María Lionza. Het is een combinatie van pre-Columbiaanse geloven, Afrikaanse voodoo en christelijke praktijken en werkt met magie, hekserij en esoterische riten.

Net als in de rest van Zuid-Amerika kent men op Isla Margarita vele religieuze feesten. Vanaf de vrijdag tot de dinsdag voor aswoensdag wordt er uitbundig carnaval gevierd. Vanaf 3 mei wordt het la Cruz de Mayo (het Meikruis) gevierd. Het kruis wordt versierd met papieren slingers, echte bloemen en palmtakken. Zowel organisaties als particulieren kunnen zowel om wereldse als devote redenen het initiatief nemen tot het zetten van het kruis. ‘Semana Santa’ is de Goede Week, voorafgaand aan pasen. Een andere traditie is ‘La quema de Judas’, wanneer het kwade (het verraad van Judas) op een grote houtstapel wordt verbrand. Ook de wederopstanding van het goede wordt dan gevierd. Typisch voor Venezuela zijn de ‘Misas de Aguinaldos’, missen tijdens de week voor kerstmis, opgeluisterd met meerstemmige koren. De belangrijkste heilige plaats van het eiland bevindt in El Valle del Espíritu Santo. Daar staat het Santuario de la Virgen del Valle, het heiligdom dat hier werd opgericht ter bescherming van het beeld van de patroonheilige van Isla Margarita en heel Oost-Venezuela.

Klimaat

Isla Margarita heeft een subtropisch klimaat, met het hele jaar door temperaturen die liggen tussen de 25 en 30°C. Normaal gesproken zou het warmer zijn, maar de hitte wordt getemperd door passaatwinden. Soms kan de temperatuur echter oplopen tot een ondraaglijke 37°C. De zon schijnt gemiddeld zo’n 9 uur per dag. Het zonovergoten Isla Margarita behoort met zijn circa 700 mm neerslag per jaar tot de neerslagarmste gebieden van Venezuela. Het regenseizoen valt tussen mei en oktober en af en toe vallen er dan korte hevige buien. Isla Margarita heeft geen last van de in deze streken veel voorkomende orkanen.

Onderwijs

Het openbare lager en middelbaar onderwijs is gratis in Venezuela. Het is zelfs zo dat de staat elke maand een bedrag betaalt aan alle leerlingen, de ‘beca’. Hiervan kan men onder andere schoolmiddelen en voeding betalen. De kwaliteit van het openbare onderwijs is niet erg hoog. Met name onder de leraren van het middelbaar onderwijs zitten er veel die slecht functioneren. De particuliere middelbare scholen, ‘lyceos’, hebben een hoger niveau, maar zijn voor de meeste Venezolanen niet te betalen. Positief is dat tegenwoordig steeds meer leerlingen na de lagere school doorstromen naar het middelbaar onderwijs, hoe gebrekkig dat soms ook is. Negatief is dat in 2002 40% van de kinderen de lagere school niet afmaakte, hoewel lager onderwijs verplicht is vanaf het zevende levensjaar en men minstens zes jaar onderwijs moet volgen. Geschat wordt dat er rond één miljoen jongeren zijn die geen schoolopleiding hebben afgemaakt en daardoor ook heel moeilijk aan een baan komen. Het aantal mensen dat kan lezen en schrijven ligt tussen de 85 en 90%.

Er zijn op dit moment ongeveer tienduizend scholen voor basisonderwijs, ongeveer 700 scholen voor voortgezet onderwijs en 31 universiteiten. De middelbare school duurt vier jaar eventueel gevolgd door een voorbereidend jaar op een universitaire opleiding. De oudste universiteit is de Universidad Central de Venezuela in Caracas, opgericht in 1725, gevolgd door de Universidad de los Andes in Mérida, gesticht in 1785. Toen de olie-industrie nog op volle toeren draaide en voor veel inkomsten zorgde, was er een beurzenstelsel waardoor vele studenten in het buitenland een opleiding konden volgen.

Politiek

In de grondwet van 1961 is vastgelegd dat Venezuela een presidentiële federale republiek is. De uitvoerende macht berust bij de rechtstreeks voor een ambtstermijn van vijf jaar gekozen president, die tevens opperbevelhebber van de strijdkrachten is; hij is de eerste tien jaar na het einde van zijn ambtstermijn niet herkiesbaar. De leden van de ministerraad worden door de president aangewezen. De wetgevende macht berust bij het Congres, bestaande uit een Senaat en een Kamer van Afgevaardigden. De Senaat bestaat uit 52 leden, 2 leden per deelstaat, terwijl ook alle ex-presidenten lid zijn. De Kamer van Afgevaardigden bestaat uit 203 leden, gekozen voor vijf jaar; minstens 2 leden per deelstaat. Alle burgers van achttien jaar en ouder hebben kiesrecht (stemplicht).

Bestuurlijk is Venezuela verdeeld in een Distrito Federal (de hoofdstad), twintig deelstaten (estados) en twee federale territoria (territorios federales); de 72 kleine eilanden in de Caribische Zee worden rechtstreeks bestuurd door het ministerie van Binnenlandse Zaken (dependencias federales). De deelstaten, met een beperkte autonomie, worden bestuurd door een door de president benoemde gouverneur. Ze hebben eigen wetgeving en uitvoerende macht. Venezuela heeft in totaal 293 gemeenten binnen haar grenzen. In december 1989 werden voor het eerst directe verkiezingen gehouden voor gouverneurs.

Taal

Het Spaans dat in Latijns-Amerika gesproken wordt is het Castellano. Het wijkt behoorlijk af van het Spaans op het Europese vasteland, zowel qua zinsconstructie, woordenschat als uitspraak. Zeer karakteristiek voor het Venezolaans is het veelvuldige gebruik van verkleinwoorden en aansprekingen zoals ‘mi amor’. Verder zijn er veel typische Venezolaanse woorden, die elders in Zuid-Amerika niet gebruikt worden. Het woord voor prima, ‘chevere’, is zo’n woord. De Venezolanen spreken zeer snel en onduidelijk en zijn daardoor voor een Europeaan moeilijk te verstaan. Bovendien is het Venezolaans doorspekt met verbasteringen uit Indiaanse en Afrikaanse talen. Verder worden er in Venezuela nog circa 25 indiaanse talen gesproken. Op Isla Margarita wordt alleen in de grote hotels Engels gesproken.